یادت هست رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟
به من نه ،
دست کم به این آدم ها که خیال می کنند تو در توهمات منی ؛
خودت را نشان بده !
چقدر زمان گذشته است که نیستی؟ رفتی؟ ها؟
خجالت ندارد که بگووو جانم...
راستی اجازه هست سوالی بپرسم؟ همگان میگویند او/تو/ در خیال است! میخواهم بدانم خیال کجاست؟ شهر جدیدیست که به آن گریخته ای؟؟ یعنی تحمل من در همین تهران خودمان این همه سخت بود که رفته ای به خیال؟! بیا و به همه اینان ثابت کن که تو تنها هیچ کجا نمی روی.. 
/هرگز نیامدی که بروی...!/
من که آخر نفهمیدم این شهر تو کجاست.حالا بازگرد!
راستی!
از خیال برایم سوغاتی هم بیاور
من اینجا: م ن ت ظ ر م ... 
بغض نوشت:
(۱) تا تو دوباره بازآيی، من هم دوباره عاشق خواهم شد!
نه، پرس و جو مکن، حالم خوب است ،همين دَم‌دَمای صبح، ستاره‌ای به ديدن دريا آمده بود می‌گفت ملائکی مغموم ،ماه را به خواب ديده‌اند، که سراغ از مسافری گمشده می‌گرفت/بیا/
(۲) یلدایت هم مبارک شود ..!
مخاطب خاص ندارد!!
شاعر شده!
یعنی نسرین عـــاشـــــــــقتم ...
هم زمين مرا مي شناسد هم آسمان.. نه مُريدِ اين بودم نه عبيدِ آن! سپيدی آن را در سياهی اين ميجُستم و سياهی اين را در سپيدی آن.. ولي در این لحظه، هيچ کدام از اينها مطرح نيست. تنها يک موضوع؛ فرمان ميدهم: ای عُقلا! اضافه کنيد شماره ای به ديوانگان. مرا هم بیفزایید به شمارگانشان!